Ah “Ben”den // Günler akarken ben bakarken…
Hüseyin Say aradı. “Berceste dergisi vardı, hatırlıyor musun?” diye sordu. “Evet, elbette.” “Yeniden çıkarmayı düşünüyorlar.” “Ne güzel.” Sohbet devam ederken derginin mutfağında kendisinin de bir yeri olduğunu anladım. Malum, bir ara Kayserili idi Hüseyin Abi. İçimden bir yerden ben de yer alsam yeni dönemde, bir şeyler göndersem arzusu geçti. Tam “Abi, beni de alın,” diyecektim ki benden önce Hüseyin Abiden teklif geldi. “Sen de yazı verebilirsin.” Aklımdan klasörde hazır metin var mı diye geçiyor bir yandan. Yok. Şiir göndersem, beğenmezler, şair değilim. Deneme yazsam, dağınık derler mi acaba… Derken, Abi, “Karışmak gibi olmasın ama, günlük yazsan,” dedi. Evet, günlük, en sevdiğim. Hazırda olur genelde, az buçuk. Akmasa da damlayan bir yazı temrini olarak bir dosya açık tutarım hep bilgisayarda. Maksat, yazıdan elim soğumasın iyice. “Olur, tabi. Bakarım son haftalarda ne yazmışım, bir dosya toparlarım.” Birkaç günün notlarını bir dosyaya kopyaladım. İmlasını filan gözden ge...
